W zachwycie i grozie

 

Moja córka, moja córka umarła!...

Jak sercu powiedzieć: nie płacz,

kiedy rozpacz serce przeżarła,

a to serce wyrwać i zdeptać.

 

Moja córka... Ach! żadnej kochance

nie mówiłem tak siebie do dna

jak Ance...

A była mi ona podobna

 

do świata, który się stawał

w zachwycie i grozie,

a jam serce gorące podawał

na mrozie.

http://www.broniewski.poezja.prv.pl